Ware liefde achter een palmboom.

Een radiostation met gevoel voor vroeger heeft me deze week met zachte dwang teruggevoerd naar het jaar onzes heren 1984. Volgens hun berekeningen bereikte ik toen de gezegende leeftijd van 18 jaar. Het was in ieder geval het jaar dat ik afstudeerde aan het Koninklijk Atheneum in Gent. Een gebeurtenis die we extra luister bijgezet hebben door een aantal artiesten van die tijd te imiteren met een toonvastheid en gevoel voor ritme die niets met het origineel te maken hadden. Gelukkig zijn er van die gelegenheid enkel foto's bewaard en dragen die geen geluid noch beweging.

1984 was ook het jaar dat ik mij inschreef aan de Rijksuniversiteit Gent voor de studie Germaanse filologie. Ietwat suf en zwaar op de hand, maar door mijzelf instant verlicht door de keuze voor het bijvak Theoretische voorstellingsanalyse. Een soort toneelles op academisch niveau. Ook in die periode zocht ik al meteen de praktijk op met een auditie bij het toenmalige Theater Arena. Door een wonderlijke speling van het lot en/of nijpend gebrek aan echt talent werd ik ook meteen geëngageed en dan nog voor een hoofdrol. Welliswaar een kleine en gedeeld met iemand anders, maar toch. Ik moest een apostel uitbeelden en mijn medespelers vonden het raadzaam dat ik mij zo veel mogelijk achter op de scène bewoog en indien mogelijk achter een palmboom. Achteraf, en op de door mij daarna vernietigde video bekeken, was dat één van de betere adviezen uit mijn loopbaan.

1984 was ook het jaar van de alles verpletterende hartstocht en ware liefde. Door mezelf nog extra tragisch en moeilijk gemaakt door kennis te krijgen aan iemand die op een eiland een paar duizend kilometer bij mij vandaan woonde. Het was nog de tijd niet van de e-mail noch de skype, dus we vulden talloze bladzijden, dagelijks met ons wedervaren en verzuchtingen. En namen op audiocassetes de soundtrack van onze gevoeligheid en gemis op. Hello, is it me you're looking for, van Lionel Richie and Farewell my Summer Love van Michael Jackson. Beiden ongelofeljk van toepassing op mijn leven toen.

De radio wou ook nog weten naar wie ik opkeek in die tijd. Dat bleken twee mannen in een kostuum te zijn die aardig overweg konden met het gesproken woord. Ene Terry Wogan was toen de gastheer van een live talkshow op de BBC en ene Ronald Reagan was toen voor de tweede keer verkozen tot president van de Verenigde Staten van Amerika. You ain't seen nothing yet, sprak hij bij zijn wederaanstelling. Profetische woorden, zo zou blijken.

1984, als er al geen goed boek over geschreven was dan zou ik het alsnog doen. Minder grimmig en zwartgallig, maar meer ontluikend, ontdekkend en onthullend, zoals dat jaar voor mij was.

Terug naar overzicht